. owczarek niemiecki
. info podstawowe
. historia rasy
. wzorzec rasy
. pies obrończy
. charakterystyka
. pielęgnacja
. karma dla psów
. szkolenie owczarka
. choroby owczarków
. sklepik
. źródła
. kontakt
Ciekawe strony:
Praga
Wiedeń
umowa autorska
jungheinrich części
Sklep zoologiczny
|
Owczarek niemiecki - wzorzec rasy
Wzorzec FCI nr 166/23.03.1991/D
Pochodzenie: Niemcy / 23.03.1991
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające / Sekcja 1 - Owczarki z egzaminem pracy
Wykorzystanie: wielostronny pies użytkowy, pasterski i służbowy
Wrażenie ogólne: Owczarek niemiecki jest średniej wielkości, lekko wydłużony, silny i dobrze umięśniony, o suchych kościach i zwartej całej budowie.
Ważne proporcje wymiarowe: Wysokość w kłębie wynosi dla psów 60 cm do 65 cm, a dla suk 55 cm do 60 cm. Długość korpusu przewyższą wymiar wysokości w kłębie o około 10 do 17 %.
Usposobienie: Owczarek niemiecki musi mieć usposobienie wyważone, o silnych nerwach, pewności siebie, absolutnej szczerości i być (poza drażnieniem) całkowicie łagodnym, a do tego czujnym i dającym się szkolić. Musi posiadać odwagę, ciętość i twardość aby być wykorzystanym jako pies do towarzystwa, stróżujący, obronny, służbowy i pasterski.
Głowa: Głowa jest klinowata, odpowiednia do wielkości tułowia (długość około 40 % wysokości w kłębie), bez nadmiernego wyrazu ciężkości ani wydłużenia, w ogólnym wrażeniu sucha i wyraźnie szeroka pomiędzy uszami. Czoło widziane z przodu i z boku jest nieco wypukłe i bez, lub jedynie ze słabo zaznaczoną bruzdą środkową.
Stosunek mózgowio - do trzewioczaszki wynosi 50 % do 50 %. Szerokość mózgowioczaszki odpowiada w przybliżeniu długości mózgowioczaszki. Mózgowioczaszka (patrząc od góry) zwęża się równomiernie od uszu aż do nasady nosa ze skośnie przebiegającym, niezbyt silnie wykształconym przełomem czołowym i przechodzi w klinowato przebiegającą trzewioczaszkę (kufę). Szczęka i żuchwa są silnie rozwinięte.
Grzbiet nosa prosty, siodło lub wygarbienie są niepożądane. Wargi są napięte, dobrze przylegające o ciemnym wybarwieniu.
Płytka nosowa: musi być czarna.
Uzębienie: musi być silne, zdrowe i kompletne (42 zęby zgodnie z wzorem zębowym). Owczarek niemiecki ma zgryz nożycowy, tzn. siekacze musza zachodzić za siebie nożycowo od środka, przy czym siekacze szczeki wychodzą nożycowo przed siekacze żuchwy. Zgryz cęgowy, tyłozgryz i przodozgryz są wadliwe, jak również większe przerwy pomiędzy zębami (układ z lukami międzyzębnymi). Wadliwa jest również prosta linia zębowa siekaczy. Kości szczeki muszą być silnie rozwinięte, aby zęby mogły być głęboko osadzone w listwie zębowej.
Oczy: Owczarek niemiecki ma uszy stojące o średniej wielkości, które noszone są prosto i jednakowo skierowane (nie ściągnięte w bok), są one zakończone w szpic i małżowinami ustawione do przodu. Uszy miękkie lub wiszące są wadliwe. Uszy noszone położone przylegająco do tylu w czasie ruchu lub w stanie spoczynku nie są wadliwe.
Szyja: Szyja powinna być silna, dobrze umięśniona i bez nadmiernego nadmiaru skóry (podgardle). Ułożenie pod kątem do korpusu (w poziomie) wynosi ok. 45 %.
Korpus: Górna linia przebiega bez widocznych przerw od nasady szyi poprzez dobrze ukształtowany kłąb i przez całkiem lekko opadający względem poziomu grzbiet aż do lekko opadającego zadu. Grzbiet jest sztywny, silny i dobrze umięśniony. Lędźwie są szerokie, silnie ukształtowane i dobrze umięśnione. Zad powinien być długi i lekko opadający (ok. 23 ° względem linii poziomej) i bez przerywania linii górnej przechodzić w osadzenie ogona.
Pierś: powinna być wyraźnie szeroka, dolna część piersi możliwie długa i wybitna. Głębokość klatki piersiowej powinna wynosić około 45 % do 48 % wysokości w kłębie.
Żebra: powinny wykazywać umiarkowane uwypuklenie, klatka piersiowa beczkowata jest równie wadliwa jak i z płaskimi żebrami.
Ogon: sięga co najmniej do stawu skokowego, jednak nie poza środek śródstopia. Od spodu jest nieco obficiej uwłosiony i noszony jest miękkim łukiem, przy czym w podnieceniu i w ruchu może być noszony bardziej podniesiony, ale jednak nie powyżej linii poziomej. Zabrania się operacyjnych korektur.
[1] [2]
|
|